Ik deed de havo. Daarna wist ik echt niet wat ik wilde, en bij Defensie gaan leek me gewoon heel gaaf, dus solliciteerde ik bij Luchtmobiel. Ik was zeventien.

Ze kwamen terug met: ga eerst wat ervaring opdoen, ga VeVa doen.

En ik was zeventien, dus ik dacht: nou, als zij dat zeggen, dan zal het wel zo werken. Dus dat heb ik gedaan.

VeVa staat voor Veiligheid en Vakmanschap. Het is een mbo-opleiding die speciaal is opgezet om je voor te bereiden op een baan bij Defensie. Je kunt hem volgen op meer dan dertig ROC’s in het hele land, en je hebt een vmbo-diploma nodig om te beginnen.

Welk niveau je doet, bepaalt waar je voor wordt klaargestoomd.

Ik koos niveau 3, de opleiding tot onderofficier. Daar heb ik een jaar van gedaan. En in dat jaar kwam ik erachter dat het niveau gewoon te laag voor me was, dat er meer in me zat.

Dus ben ik gestopt en heb ik meteen gesolliciteerd bij de KMS.

Op de Koninklijke Militaire School worden onderofficieren opgeleid. Ik werd aangenomen.

En toen had ik het echt zwaar, want het niveau lag ontzettend hoog. Dat kwam niet doordat de opleiding oneerlijk was, maar door wie er naast me zat. Een groot deel van de groep bestond uit doorstromers, mensen die al in dienst waren en zich opwerkten, en die hadden enorm veel ervaring achter zich. Ik had een jaar school.

Daarna moest ik bedenken wat ik dan wel wilde, en ik kwam uit bij de Koninklijke Marechaussee, als wachtmeester.

Wat me aantrok, was dit. Een wachtmeester is min of meer hetzelfde als een sergeant, maar bij de Marechaussee zit dat op een ander niveau dan wat ik net bij de KMS had laten schieten, en dat sprak me enorm aan. Zelfde idee, andere wereld.

Ik meldde me aan. Ik werd niet aangenomen.

Dus solliciteerde ik bij de politie, en tegelijk bij Luchtmobiel als soldaat. Het traject bij de politie was al verder, dus dat kwam eerst.

En hier moet ik eerlijk zijn over mijn eigen aandeel. Ik ging er veel te luchtig in. Er waren vragenlijsten en die heb ik afgeraffeld, en die laatste vragenlijst heb ik snel en veel te neutraal ingevuld. Wat eruit kwam, was dat ik te weinig competenties had.

Afgewezen.

Dus daar ging ik, op weg naar precies de rang waarvan ik mezelf twee jaar lang had wijsgemaakt dat die beneden mijn niveau was.

Dat is de eerlijke versie, en ik ga het niet mooier maken dan het was. Ik koos niet voor Luchtmobiel omdat ik er bewondering voor had. Ik kwam er terecht omdat elke andere deur dicht was gegaan, en ik liep naar binnen terwijl ik op het werk neerkeek.

Voor de volledigheid: dat werk valt in Cluster 6, het zwaarste keuringscluster van Defensie.

Voordat de AMOL begint, is er een fysieke keuring, en hoe lang die duurt, hangt af van waar je vandaan komt.

Wat de keuring bepaalt, is waar je begint. Doe je het goed, dan begin je in week 4, meteen aan het echte werk. Doe je het slecht, dan begin je op dag 1 en doorloop je de hele opbouw.

Ik had me fysiek niet voorbereid. Helemaal niet. Want ik vond soldaat zijn bij Luchtmobiel niet veel voorstellen, dus waarom zou ik.

Ze hebben me die dag helemaal gesloopt. Mijn uitslag was slecht, en dus begon ik op dag 1.

Daar schaam je je echt voor, want je had in week vier kunnen zitten als je gewoon fit was komen opdagen. En het is niet zo dat je aan me kon zien dat ik niet fit was, of dat iemand er iets over zei. De uitslag vertelde het me. Mijn conditie was gemeten, en die was niet goed genoeg.

Maar het zette me goed op mijn plek, en dat bleek precies te zijn wat ik nodig had. Die dag heeft me meer gebracht dan bijna alles wat ik heb meegemaakt, net als de hele rij afwijzingen die eraan voorafging.

Want afgewezen worden leert je iets wat je nooit leert als je overal zomaar doorheen mag. Als de politie ja had gezegd, had ik helemaal niets geleerd.

De AMOL, de Algemene Militaire Opleiding Luchtmobiel, duurde ongeveer zes maanden. En het ging me goed af, waar niemand meer verbaasd over was dan ikzelf.

Ik kwam binnen als soldaat 1, omdat ik doorstromer was met de KMS achter de rug. Daar word je wel iets anders om bekeken, en dat is terecht, maar ik kon het waarmaken en daarmee was dat snel van tafel.

Wat de AMOL zo goed maakt, is de opbouw. Die zit goed in elkaar, dus zelfs op die opleiding word je vanaf het begin klaargestoomd voor het hoogste niveau. Omdat de opbouw goed was, ging het marcheren met bepakking prima. Je kreeg nooit iets voor je kiezen voordat je eraan toe was.

Alles wat je leert, is nieuw. En meer nog: je leert je eigen grenzen opzoeken en er dan overheen stappen als het moet.

Dat is mijn ervaring, en ik ga niet doen alsof het ingewikkelder is dan dat. De AMOL was een beest van een opleiding. Echt zwaar, en echt te doen.

Alles eindigt met een eindoefening van een week, en in die week loop je ontzettend veel. Je sluit af met een eindmars van 25 kilometer met volle bepakking.

Die mars is zwaar. Een paar jongens liepen er een gebroken middenvoetsbeentje aan op. En die laatste kilometer is op een heel eigen manier wreed, want je weet dat je er bijna bent en tegelijk ben je helemaal kapot.

Ik geloof niet dat ze dat nog doen, en dat is zonde, want het was het mooiste stuk van de hele opleiding.

Dit waren mannen die ik nog nooit in mijn leven had gezien. En langs hen lopen voelde als thuiskomen. Dat was de eerste keer dat ik zo’n broederschap voelde, en ik had nog nooit iets gehad dat daar ook maar in de buurt kwam.

Dat was het moment dat ik het wist. Niet bij de ceremonie erna. Daar, op de weg, half kapot, terwijl wildvreemden die dezelfde tocht hadden gelopen me snoep toestopten.

Je komt ’s ochtends vroeg binnen, en dan krijg je even wat tijd voor jezelf. Je gaat zitten. Je eet wat, je drinkt wat, en je wacht.

Later die ochtend, als de families en de eenheden er zijn en alles klaarstaat, treed je aan met je opleidingspeloton en loop je het laatste stuk.

Door de poort van de Oranjekazerne. Met het muziekkorps naast je, doedelzakken en trommels, als ik het me goed herinner.

Dat was echt een buitengewoon moment in mijn leven, en dat draag ik nog altijd met me mee.

Ik kijk met een heel goed gevoel terug op de AMOL, en vooral op die eindoefening. Die zat ontzettend goed in elkaar.

Best gek om te zeggen over een opleiding waar ik alleen terechtkwam omdat iedereen me had afgewezen.

Dus als je dit leest omdat je ergens bent afgewezen, of omdat je op het punt staat iets te proberen en bang bent dat het boven je niveau ligt, dan is dit wat ik je kan meegeven.

Waar ik achter kwam, en echt pas toen ik eenmaal in het werk zat, is dat je alles moet vergeten wat je denkt te weten en gewoon je stinkende best moet doen. Doe dat lang genoeg en je komt terecht op de plek waar je hoorde te zijn.

Ik kwam terecht op de plek waar ik op neerkeek, en juist die plek heeft mij gevormd.

Wat er na de baret kwam, is een ander verhaal. Ik werd geplaatst bij een operationele eenheid, ik begon uit vliegtuigen te springen, en zo’n twee jaar later kwam ik erachter dat de snipergroep leegstond.

Dat lees je in deel twee.