Ik werd operationeel bij 11 Alfa, de Alfa-compagnie van het 11e bataljon, als assault pioneer. Dat was mijn eerste functie bij Airmobile, en die heb ik tweeënhalf jaar gedaan.

Die eerste vier maanden ging ik enorm snel vooruit, puur dankzij de mensen naast me. We zaten tussen jongens die al lang operationeel waren, dus al hun kennis kon zo op ons overgaan. Het was een fantastische tijd. Dat vergeet ik echt nooit meer.

En de jongens met wie ik de opleiding had gedaan, kwamen ook bij 11 Alfa terecht, dus je kwam er al binnen met vrienden.

Na vier maanden kwam er een nieuwe groep binnen, dan zakt het niveau vanzelf weer en bouw je het samen opnieuw op. Dat is het ritme, en dat houdt nooit op.

In die periode als assault pioneer haalde ik mijn static line parachutistenbrevet, binnen het eerste jaar dat ik operationeel was.

Static line betekent dat je parachute vanzelf opengaat. Er loopt een lijn van je parachute naar het vliegtuig, en op het moment dat je de deur uit gaat, trekt die lijn hem open. Je hoeft nergens aan te trekken. Je springt, en hij gaat open. Zo zet je in korte tijd veel mensen op de grond, en daar bestaat de brigade nou juist voor.

Ik zat zo’n twee jaar op de pelotons, en in die tijd raakte ik echt geïnteresseerd in het snipervak. Toen ontdekte ik dat de snipergroep leeg was.

Dus ging ik eens praten met Stefan. Hij was de oudste korporaal van de compagnie en leidde de snipergroep, en hij was gewoon een heel relaxte gozer, toegankelijk en makkelijk in de omgang. Je kon met alles bij hem terecht, dus dat deed ik.

Toen ze op zoek gingen naar mensen, deden ze eerst een test om te zien wie er aanleg had. Die bestond uit twee onderdelen.

KaKo, kaart en kompas. Navigatie.

En een stalk. Bij een stalk moet je ongezien een vuurpositie bereiken en daarna een schot lossen op de spotters. Zien de spotters je niet, dan slaag je.

Ik zeg het gerust: ik was echt goed in KaKo, en daar haalde ik mijn punten. De stalk is een ander verhaal, want op dat moment weet je nog niet goed hoe het allemaal werkt, dus daar zit ook wat geluk bij.

Bij de echte selectie zit ook een KaKo, maar dit keer moet je ook schieten. Tussen de twee tests in hebben we met de groep een paar keer geschoten, om te zien waar iedereen stond.

Groeperen betekent dat je meerdere schoten door min of meer hetzelfde gat zet. Een paar gaten dicht bij elkaar vormen een groep, en hoe strak die groep is, zegt alles over de schutter. Verder telt er niets. Het gaat alleen om jou, het geweer en de vraag of je vijf keer achter elkaar precies hetzelfde kunt doen.

Lukte dat en haalde je de KaKo, dan ging je naar de sniperopleiding.

En toen gebeurde er iets waar ik nog steeds aan terugdenk. Mijn maat die bij de instaptest eerste werd, haalde de norm niet. Mijn maat die derde werd wel. Dus gingen wij met z’n tweeën naar de sniperopleiding.

Dat waren waarschijnlijk de beste acht weken die ik ooit heb meegemaakt. En ze beginnen niet met waar de meeste mensen aan denken bij het woord sniper.

Het sluipen, de camouflage, de verkenning, dat kun je ook redelijk goed oppikken bij je eigen eenheid. Maar schieten is het onderdeel dat je bij de eenheid het minst doet. Er is weinig baantijd. Dus dat moet je op de opleiding echt leren, en daarom ligt daar de druk en komt het als eerste.

Je bent van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig. Je krijgt les in alles, en dan bedoel ik ook echt alles, wat te maken heeft met een kogel precies daar krijgen waar je hem wilt hebben.

Als ik terugkijk, is dat eerste stuk eigenlijk het marksman-gedeelte. Het draait om het geweer en om jou.

Ik rondde de laatste sniperoefening af en kreeg het best man-certificaat. Maar ik wil je vertellen hoe het echt ging, want de waarheid is beter dan het certificaat.

Mijn maatje op de opleiding was Arjo, en we liepen de hele weg precies gelijk op.

Aan het begin van de opleiding schoot ik gewoon beter dan hij. Tegen het einde gingen mijn stalks minder goed en die van Arjo juist heel goed. Zo trok het gelijk, en we eindigden op precies hetzelfde niveau.

Eigenlijk moesten we die best man dus delen. Ik kreeg hem omdat er een naam op het certificaat staat, en dat moet natuurlijk ruim voor het einde van de opleiding al vastliggen.

Tot op de dag van vandaag weet ik dat Arjo en ik samen best man zijn geworden. En daar ben ik verdomd trots op.

Na de opleiding kwamen Mathijs, een goede maat van me, en ik terug bij de snipergroep. We werden buddy’s, omdat wij de enigen waren die de opleiding hadden gedaan. Zo konden we hier en daar dingen oppikken en doorgeven.

Met de snipers hebben we prachtige dingen gedaan.

En dan ben ik je nog iets uit die jaren schuldig, want dat had ik eerder beloofd.

De mooiste sprong die ik ooit heb gemaakt, was tijdens die trip naar Amerika. We sprongen zo uit het vliegtuig een oefening van twee weken in.

In die wapentas zitten allebei mijn geweren, de Accuracy 338 en de Colt, en met al het andere erbij weegt die tas alleen al vijftien kilo. De ruck mocht niet zwaarder zijn dan dertig kilo. Die van mij woog er vijfendertig.

Lopen is er niet bij. Je waggelt naar het vliegtuig en anderen helpen je omhoog. Dan sta je met dat allemaal aan je lijf in de deur van een C-17, en dan ga je.

Als ik er nu aan terugdenk, begint het weer te kriebelen, en ik mis die tijd wel.

Ik heb tweeënhalf jaar bij de snipers gezeten. En dit is het getal dat uiteindelijk de doorslag gaf.

Tel je het over die twee jaar bij elkaar op, dan bracht ik meer dan de helft van mijn leven ergens anders door.

Tegen het einde van mijn tijd daar was ik al begonnen met The Trace, en ik wilde gewoon meer thuis zijn.

Daarnaast hadden we veel oefeningen gedraaid, en veel daarvan vond ik echt zinloos en onnodig. Er was een munitietekort. Dan ben je dus weer van huis, voor iets waarvan je al weet dat het dat niet waard is. Op een gegeven moment stond ik me echt af te vragen waar ik nou eigenlijk mee bezig was.

Dus ben ik weggegaan bij Airmobile in Schaarsbergen en in Amersfoort gaan werken, zodat ik meer thuis kon zijn en me op The Trace kon richten. Wat er nu staat, staat er dankzij die keuze.

Nu komt het stuk dat bijna niemand kent.

Je ziet de kogel niet. Je ziet wat hij achterlaat.

Daar komt de naam vandaan, en dat is ook het hele idee. Alles op deze kleding gaat over wat iemand achterlaat: wat hij gedaan heeft en wat hij verdiend heeft. Built On Achievements is geen slogan die iemand in een vergadering heeft bedacht. Het komt uit een vak waarin je alleen het spoor echt kunt zien.

Ook al word je overal afgewezen, jouw weg ligt ergens al vast. Je moet gewoon je best blijven doen, en uiteindelijk kom je erachter wat die weg is.

En wees niet bang om te gaan doen waar je passie ligt, waar je echt plezier in hebt, want uiteindelijk was The Trace gewoon voor mij bedoeld. Daar geloof ik echt in.