Do służby operacyjnej trafiłem w 11 Alfa, kompanii Alfa 11 batalionu, jako assault pioneer. To była moja pierwsza funkcja w Airmobile i pełniłem ją przez dwa i pół roku.

Przez te pierwsze cztery miesiące rozwijałem się w ogromnym tempie, i to wyłącznie dzięki temu, kto stał obok mnie. Siedzieliśmy wśród chłopaków, którzy od dawna byli w służbie operacyjnej, więc całe ich doświadczenie mogło po prostu spływać prosto na nas. To był fantastyczny czas. Tego naprawdę nigdy nie zapomnę.

A chłopaki, z którymi przechodziłem kurs, też trafili do 11 Alfa, więc na miejscu od razu miało się przyjaciół.

Potem, po czterech miesiącach, przychodzi nowa grupa, poziom w naturalny sposób znowu spada i razem budujecie wszystko od nowa. Taki jest rytm. Nigdy się nie kończy.

To właśnie jako assault pioneer zdobyłem uprawnienia do skoków spadochronowych na linę (static line), jeszcze w pierwszym roku służby operacyjnej.

Static line oznacza, że spadochron otwiera się za Ciebie. Od Twojego spadochronu do samolotu biegnie linka i kiedy wychodzisz przez drzwi, to ona go otwiera. Po nic nie sięgasz. Wychodzisz, a on się otwiera. W ten sposób szybko stawia się na ziemi wielu ludzi, i właśnie po to istnieje cała brygada.

Byłem w plutonach jakieś dwa lata i wtedy zacząłem się na poważnie interesować fachem snajpera. Potem dowiedziałem się, że grupa snajperska świeci pustkami.

Poszedłem więc pogadać ze Stefanem. Był starszym kapralem w kompanii i szefem grupy snajperskiej, a do tego po prostu naprawdę wyluzowanym gościem. Przystępny, łatwo było się z nim dogadać. Z każdą sprawą można było do niego przyjść, więc tak zrobiłem.

Kiedy zaczęli szukać ludzi, zrobili wstępny test, żeby sprawdzić, kto ma potencjał. Test miał dwie części.

KaKo, mapa i kompas. Nawigacja.

I stalk, czyli podejście. W podejściu musisz dotrzeć na stanowisko strzeleckie tak, żeby nikt Cię nie zauważył, a potem oddać strzał w stronę obserwatorów. Jeśli obserwatorzy Cię nie wypatrzą, zdajesz.

Bez fałszywej skromności powiem, że w KaKo byłem naprawdę dobry, więc tam zbierałem punkty. Z podejściem jest inaczej, bo w tamtym momencie tak naprawdę nie wiesz jeszcze, jak to wszystko działa, więc jest w tym trochę szczęścia.

Na właściwej selekcji też jest KaKo, ale tym razem trzeba też strzelać. Między jednym a drugim testem mieliśmy z grupą kilka strzelań, żeby zobaczyć, kto jest na jakim poziomie.

Skupienie, po angielsku group, to kilka pocisków, które przechodzą mniej więcej przez ten sam otwór. Kilka przestrzelin blisko siebie tworzy skupienie, a to, jak jest ciasne, mówi o strzelcu wszystko. Nic więcej. Liczysz się tylko Ty, karabin i to, czy potrafisz zrobić to samo pięć razy z rzędu.

Zrób to, zalicz KaKo i jedziesz do szkoły snajperskiej.

A potem stało się coś, o czym myślę do dziś. Mój kumpel, który w pierwszym teście był pierwszy, nie zaliczył normy. Mój kumpel, który był trzeci, zaliczył. Więc do szkoły snajperskiej pojechaliśmy we dwóch.

To były chyba najlepsze osiem tygodni w moim życiu. I nie zaczynają się od tego, co większość ludzi widzi oczami wyobraźni, kiedy słyszy słowo snajper.

Podchodzenie, maskowanie, cała strona rozpoznawcza, tego wszystkiego można się też całkiem nieźle nauczyć później w jednostce. Ale strzelanie to część, którą w jednostce ćwiczy się najrzadziej. O czas na strzelnicy jest trudno. Tego naprawdę trzeba nauczyć się na kursie, i dlatego tam leży cała presja i dlatego to idzie na pierwszy ogień.

Od wczesnego rana do późnej nocy pracujesz. Zajęcia ze wszystkiego, i mówię serio, ze wszystkiego, co ma jakikolwiek związek z tym, żeby pocisk trafił dokładnie tam, gdzie chcesz.

Z perspektywy czasu ten pierwszy etap to tak naprawdę część dla strzelca wyborowego. Chodzi w niej o karabin i o Ciebie.

Ukończyłem końcowe ćwiczenie snajperskie i dostałem certyfikat best man, czyli dla najlepszego na kursie. Ale chcę Ci opowiedzieć, jak to naprawdę wyglądało, bo prawda jest lepsza niż ten certyfikat.

Moim partnerem na kursie był Arjo i przez cały czas szliśmy łeb w łeb.

Na początku kursu po prostu strzelałem lepiej od niego. Potem, pod koniec kursu, moje podejścia przestały wychodzić, a jego szły bardzo dobrze. Więc się wyrównało i skończyliśmy dokładnie na tym samym poziomie.

A to znaczy, że tak naprawdę musieliśmy się tym tytułem podzielić. Dostałem go ja, bo certyfikat jest imienny, a to oczywiście trzeba ustalić na długo przed końcem kursu.

Do dziś wiem, że to Arjo i ja razem byliśmy najlepsi na kursie. I to jest coś, co zostaje z człowiekiem na zawsze.

Po kursie razem z Mathijsem, moim dobrym kumplem, wróciliśmy do grupy snajperskiej. Zostaliśmy parą, bo tylko my dwaj mieliśmy za sobą kurs. Dzięki temu mogliśmy tu i tam coś podłapać i przekazać dalej.

Robiliśmy ze snajperami świetne rzeczy.

I jest jeszcze jedna rzecz z tamtych lat, którą jestem Ci winien, bo obiecałem to wcześniej.

Najlepszy skok w moim życiu był podczas tego wyjazdu do Ameryki. Weszliśmy w dwutygodniowe ćwiczenia prosto z samolotu.

W tej torbie są oba moje karabiny, Accuracy 338 i Colt, i ze wszystkim innym w środku sama waży piętnaście kilo. Plecak miał ważyć poniżej trzydziestu. Mój ważył trzydzieści pięć.

W tym się nie chodzi. Człapiesz do samolotu jak kaczka, a inni pomagają Ci wsiąść. Potem stajesz w drzwiach C-17 z tym wszystkim na sobie i skaczesz.

Kiedy teraz o tym myślę, znowu mnie korci, i tak, tęsknię za tamtym czasem.

Byłem u snajperów dwa i pół roku. A oto liczba, która ostatecznie przesądziła sprawę.

Zsumuj to z dwóch lat, a wyjdzie, że ponad połowę tego czasu spędziłem gdzie indziej.

Pod koniec tamtego okresu miałem już The Trace i po prostu chciałem częściej być w domu.

Druga sprawa była taka, że mieliśmy mnóstwo ćwiczeń, a wiele z nich uważałem za naprawdę bezsensowne i niepotrzebne. Brakowało amunicji. Więc znowu jesteś poza domem dla czegoś, o czym już wiesz, że nie jest warte wyjazdu. W pewnym momencie stałem tam i na poważnie zadawałem sobie pytanie, co ja właściwie robię.

Odszedłem więc z Airmobile w Schaarsbergen i poszedłem do pracy w Amersfoort, żeby móc skupić się na domu i na The Trace. To, co dziś tu stoi, stoi dzięki tamtej decyzji.

A oto część, o której prawie nikt nie wie.

Nie widzisz pocisku. Widzisz to, co po nim zostaje.

Stąd ta nazwa. Na tym polega cała idea. Wszystko na tych ubraniach dotyczy tego, co ktoś po sobie zostawia, co zrobił, na co zapracował. Built On Achievements to nie slogan, który ktoś wymyślił na zebraniu. Wziął się z roboty, w której jedyne, co naprawdę widać, to ślad.

Nawet jeśli wszędzie słyszysz odmowę, Twoja droga jest gdzieś zapisana. Trzeba dalej dawać z siebie wszystko, a w końcu się dowiesz, jaka to droga.

I nie bój się iść w to, w czym jest Twoja pasja, w to, co naprawdę sprawia Ci frajdę, bo ostatecznie The Trace było mi po prostu pisane. Naprawdę w to wierzę.